Полски език
Poza klasycznym i potulnym obrazem herbaty z madeleines, w literaturze Marcela Prousta możemy mówić o kuchni, która jest indocile. Jak można zdefiniować i określić tę kuchnię? Celem tej pracy było zbadanie tej kuchni, która odbiega od Proustowskich standardów potulności, symetrii i dystynkcji społecznej, w oparciu o tekst literacki W poszukiwaniu straconego czasu. Nakreśla to ideę kuchni indoktrynalnej, którą można opisać za pomocą pięciu cech: kuchnia jest miejscem władzy, rozumie rynek jako przestrzeń, która ustanawia poetykę jedzenia, tworzy dyskurs na temat niedoboru wojny, przedstawia otyłość jako złośliwą, wyznaczając reżim oporu wobec niej i wreszcie jest alkoholowa i odsłania heterotopie. W eksperymencie zaproponowanym przez autora, polegającym na myśleniu o jedzeniu poprzez literaturę, pojawia się refleksja na temat waloryzacji nauk humanistycznych w szkoleniu zdrowotnym, zwłaszcza w żywieniu, nauce wciąż hegemonicznie naznaczonej paradygmatem biologicznym, jej wielkim logosem.
