କବିତା ହେଉଛି କବି ପ୍ରାଣର କଳ୍ପନା ପ୍ରସୂତ କାବ୍ୟିକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି। କବିତାର କାୟାକଳ୍ପ ଗଢ଼ାହୁଏ ଭିଜା ମାଟିର ବାସ୍ନାରେ, ଜୀବନ ଜିଇଁବାର କଳାକୌଶଳରେ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଜଗତ ପ୍ରତି ଅହେତୁକ ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ମମତ୍ୱବୋଧରେ, ଭାବ, ଆବେଗ, ଲଳିତ ପଣ ଓ ପ୍ରେମର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ତଲ୍ଲୀନତା ଭିତରେ। ଭାଷା ମାଧ୍ୟମରେ ଭାବର ପରିପ୍ରକାଶ ଘଟେ, ଭାଷା ଶିଖାଏ ସାହିତ୍ୟ। ଉନ୍ନତ ମାନର କବିତା ତାକୁ ହିଁ କହନ୍ତି ଯାହା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ତା'ର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ, ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀକୁ ବଦଳାଇ ଦିଏ, ଚେତନାର ଉଦ୍ରେକ କରାଇ ଏକ ସୁସ୍ଥ ସମାଜ ଗଠନରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିଭାଏ।
"ନୀରବ ନଦୀର ସୁଅ"ରେ ସନ୍ନିବେଶିତ ୪୮ଟି ଯାକ କବିତା ସବୁ ଭିନ୍ନ ସ୍ୱାଦର। ଏ ସବୁ କବିତାରେ ଆଧୁନିକ ମଣିଷର ଅସହାୟତା, ଦୁଃସ୍ଥ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ରୂପକଳ୍ପ, କଳ୍ପନା ଭିତରେ ବାସ୍ତବତାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବାର ପ୍ରୟାସ, ନୀରବତା ଭିତରେ ଭାବାନ୍ତର ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଅନନ୍ୟ ଆବେଗ, ଗତିଶୀଳ ସମୟକୁ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ଅନୁଭବି ଜୀବନର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟତାକୁ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରିବାର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଆଦି ଅତି ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି।