Полски език
Książka porusza kwestię, która na stałe zagościła w agendzie politycznej zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, a mianowicie wyrównywanie dysproporcji regionalnych poprzez efektywne wykorzystanie funduszy strukturalnych. Jej celem jest pokazanie, że centralizacja władzy nie powinna być uważana za jedyną przeszkodę dla rozbieżnych wyników obserwowanych między starymi i nowymi państwami członkowskimi. Kolejnym przedmiotem analizy są nowe wyzwania, które pojawiły się w związku z absorpcją i optymalnym wykorzystaniem funduszy UE, oraz sposób, w jaki zostały one potraktowane zarówno przez rządy krajowe, jak i odpowiednie organy na szczeblu UE. Analiza przypadków lidera, jakim jest Irlandia, oraz reprezentatywnego przedstawiciela nowych beneficjentów pomocy regionalnej UE, jakim jest Bułgaria, wykazała, że braki w zdolnościach administracyjnych, brak stabilnego środowiska politycznego i gospodarczego, a także niski poziom udziału podmiotów pozarządowych wpływają na zdolność państwa do optymalnego wykorzystania napływających środków unijnych. Dodatkowym przedmiotem badania jest ocena, czy polityka regionalna jest w stanie odpowiednio zaspokoić potrzeby nowych państw członkowskich.
