Турски език
Iki yetim kardesin, annelerinin ölümünün ardindan, Dublinde yasayan üvey dayilari Bay Collopynin yanina tasinmalariyla baslayan Zor Hayatta, yazarin iddiasina göre hicbiri kismen de olsa kurmaca olmayan karakterlerin hikayesi iki katmanda ilerliyor. Bir yandan Katolik Kilisesinin doktrinlerine kafa tutan Collopynin kadin haklari icin verdigi mücadeleyi, diger yandan aile ve egitim kurumlarina isyan bayragini ceken Biraderin kendi akademisini kurup yayincilik endüstrisine baliklama atladigi serüvenini kendine has mizah diliyle anlatan OBrien, absürd parodinin en özgün örneklerinden birini sunuyor okura.Collopynin cansiparane calistigi proje, romanin son sayfalarina kadar gizemini koruyor, mizahin dozu giderek artiyor. Parodinin alabildigine absürd bir finalle taclandigi Zor Hayatta 1890larin Irlandasinda tabir caizse kutsal olan her sey kahkahayla dünyevilesiyor. Kaskati, asik suratli, yavan, ölü söylemlere yaslanan kurumlarin maskesi alasagi ediliyor.OBrien, Joyceun felcin merkezi olarak tanimladigi Dublini sefaletin merkezi olarak yeniden tanimliyor. Hastalikli, icen, iseyen, kusan grotesk bedenlerin, her firsatta doldurulup bosaltilan viski bardaklarinin esliginde, kliselere ve ici bos bir retorigin devridaim oldugu neseli diyaloglara hapsoldugu, cürüyen bir sömürge baskentidir bu romandaki Dublin. Kara mizahini bu kaynaktan devsiren OBrien, kendi tabiriyle Irlandali Katoliklerin gecmislerinden devraldiklari kiyamet duygusunun üstesinden yine kahkahayla geliyor.
